เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (อังกฤษ:
Ningxia Hui Autonomous Region; จีน: 宁夏回族自治区) ชื่อย่อ "หนิง"
(宁) เป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองตนเองของจีน
ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน
ทางตอนบนของแม่น้ำหวงเหอ (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ
หยินชวน
และภายในประวัตืของหนิงเซี่ยนั้นได้
ค้นพบโบราณสถานโบราณวัตถุของสมัยปลายยุคหินเก่าอายุราว
30,000 ปีก่อน
ซึ่งชี้ให้เห็นว่าได้มีมนุษย์ได้เข้ามาตั้งรกรากขึ้นที่นี่
โดยค้นพบการสร้างท่อส่งน้ำ พร้อมเครื่องมือที่ทำจากหิน/กระดูก
และร่องรอยการใช้ไฟที่เมืองหลิงอู่
รวมทั้งวัฒนธรรมยุคหินของถ้ำหินบ้านหม่า และวัฒนธรรมบ้านฉี
(马家窟文化和齐家文化) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเมื่อราว 3,000-7,000
ปีก่อน
สังคมที่นี่เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงจากสังคมที่สืบเชื้อสายจากมารดาเป็น
สังคมที่สืบเชื้อสายจากบิดา
และเริ่มมีมีการเพาะปลูกและปศุสัตว์
และมีการติดต่อสัมพันธ์กับบริเวณที่ราบตอนกลางของจีนแ้ล้ว
· สมัย ราชวงศ์ซางและราชวงศ์โจว
ชนเผ่าหูและชนเผ่าเชียงได้เร่ร่อนอยู่ในหนิงเซี่ย
และสมัยกษัตนิย์โจว เซวียนหวาง
มีการสำรวจสำมโนครัวในบริเวณเมืองกู้หยวน
แสดงให้เห็นว่านอกจากมีจำนวนประชากรตั้งถิ่นฐานอยู่มากแล้ว
ยังมีระบบการบริหารปกครองอีกด้วย
· สมัย ชุนชิวจั้นกว๋อ (722-481ก่อนคริสตกาล)
มีการซ่อมแซมกำแพงเมืองจีนในพื้นที่
และหลังจากปฐมจักรพรรดิฉินซีฮ่องเต้ได้รวบรวมจีนเป็นหนึ่งประเทศแล้ว
ก็ส่งกองทัพเข้ามาบุกเบิกและเริ่มพัฒนาการชลประทานทดน้ำจากแม่น้ำฮวงโหเข้า
สู่พื้นที่ รวมถึงสร้างกำแพงเมืองจีน
· สมัยราชวงศ์ฮั่น (206-220ก่อนคริตสกาล)
เศรษฐกิจและกสิกรรมของหนิงเซี่ยได้พัฒนาขึ้นมาก
กษัตริย์ฮั่นอู่ตี้ หรือ หลิวเช่อ (汉武帝刘彻) (140-88
ก่อนคริสตกาล) ได้เคยเสด็จเยือนหนิงเซี่ยถึง 2 ครั้ง
และอพยพประชากรกว่า 700,000 คนมาที่นี่
ส่งผลให้เกษตรกรรมของหนิงเซี่ยเจริญรุดหน้ามากขึ้น
· สมัยราชวงศ์ถัง (คศ. 618- 907) หลังเกิดเหตุการณ์“安史之乱”(ความ
วุ่นวายที่เกิดจากนายอันลู่ซานและนายสื่อจือหมิง
ซึ่งถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ราชวงศ์ถังเสื่อมอำนาจลง)
ส่งผลให้กษัตรย์ถัง ซูจง หรือ หลี่เสี่ยง （คศ. 756 唐肃宗，李享）
ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งมกุฏราชกุมารได้เสด็จสู่หนิงเซี่ย
และครางราชย์ขึ้นที่เมืองอู่หลิง ซึ่งสมัยนั้น
หนิงเซี่ยมีความเจริญทางด้านเศรษฐกิจและกสิกรรม
อีกทั้งเป็นหนึ่งในเส้นทางการค้าและคมนาคมเชื่อมโยงตะวันตกและตะวันออกที่
สำคัญแล้ว
· คศ. 1038 ผู้นำชนชาติต่างเซี่ยง（党项族）นามว่า หลี่
หยวนห้าว （李元昊）ได้ใช้หนิงเซี่ยเป็นศูนย์กลางก่อตั้งอาณาจักรซีเซี่ยขึ้น
（西夏）โดยก่อตั้งเมืองหลวงซิงชิ่งฝู่ （兴庆府
ปัจจุบันคือนครอิ๋นชวน）ซึ่ง เรืองอำนาจได้เพียง 189 ปี (อาณาจักรของราชวงศ์ซ่ง
เหลียว และจิน ก็เรืองอำนาจในสมัยนั้นเช่นกัน)
อาณาจักรซีเซี่ยมีดินแดนครอบคลุมภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนได้แก่
หนิงเซี่ย พื้นที่ส่วนใหญ่ของกานซู ตอนเหนือของส่านซี
และทางตะวันออกของซินเจียง
· คศ. 1227 หลังจากราชวงศ์หยวนได้ทำลายราชวงศ์ซี่เซี่ยลง
ปีคศ. 1288 ได้ก่อสร้างถนนชื่อ หนิงเซี่ยฟู่ （宁夏府路）ชื่อหนิงเซี่ยจึงเริ่มมีการเรียกใช้นับจากนั้น
· ราชวงศ์หมิง (คศ. 1368-1644)
ได้ก่อสร้างฐานที่มั่นทางทหารที่เรียกว่า หนิงเซี่ย （宁夏卫）ต่อมา
ราชวงศ์ชิง (คศ. 1616-1911)
ได้สร้างเขตปกครองท้องถิ่นที่เรียกว่า หนิงเซี่ย （宁夏府）และต้นสมัยสาธารณรัฐ
(คศ. 1912-1949) ได้เปลี่ยนชื่อเป็น เขตปกครองซั่วฟาง
（朔方道）
· คศ. 1929 ก่อตั้งมณฑลหนิงเซี่ย （宁夏省）
· คศ. 1949 หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนแล้ว ปีคศ.
1954 ได้เพิกถอนมณฑลหนิงเซี่ย
และกำหนดเส้นแบ่งเขตพื้นที่ให้พื้นที่อาลาสั้น （阿拉善）ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของหนิงเซี่ย
กลายเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของเขตปกครองตนเองมอลโกลเลียใน
และ มณฑลกานซู
· วันที่ 25 ตุลาคม คศ. 1958
ก่อตั้งเขตปกครองตนเองชนชาติหุย หนิงเซี่ย |
